Bir şehirde düzen değişmeye başladığında, ilk itirazın nereden geleceği bellidir: Alışkanlıklarını kaybedenlerden. Bugün yapılan eleştirilerin büyük bölümü de ne yazık ki icraata değil, bir montun markasına odaklanmış durumda.
Oysa konuşulması gerekenler çok açık. Bu şehirde maaş almayan, makamında yediği yemeğin hesabını kendi cebinden ödeyen, misafirlerinin masrafını kamu bütçesine yüklemeyen bir yönetici var. Aldığı maaşı ihtiyaç sahibi öğrencilere bağışladığını söyleyen bir anlayıştan söz ediyoruz. Bunlar sembolik değil; yıllardır alıştığımız israf düzenine açık bir itirazdır.
İhaleler artık kapalı kapılar ardında yapılmıyor. Canlı yayınlanıyor. İşçi alımları torpille değil, noter huzurunda gerçekleştiriliyor. Yani “kimin adamı” sorusu tarihe karışıyor. Bu düzeni savunmak yerine, mont üzerinden algı üretmeye çalışmak en hafif tabiriyle kaçıştır.
Geçmişte belediyeyi adeta bir çiftlik gibi yönetenleri, işe gitmeden maaş alanları, belli gruplara peşkeş çekilen imkânları herkes biliyor. Bugün bu musluklar kesilince rahatsızlık başlaması da son derece anlaşılır. Çünkü düzen değişince, düzenin rantçıları da ortaya çıkar.
Ankara’da, İstanbul’da fakir fukara ve kimsesizler için vakıf kurmuş bir ismi görmezden gelip dış görünüşe takılmak, iyi niyetli bir eleştiri değildir. Bu, yapılan işlerden kaçmanın, gerçeklerle yüzleşememenin başka bir yoludur.
Eleştiri elbette olacaktır. Ancak eleştiri, icraat üzerinden yapılır. Kıyafet üzerinden yapılan tartışmalar, yapılanları örtmeye yetmez. Montu konuşanlar, aslında kurulan şeffaf düzenden rahatsız olanlardır.
Urfa uzun zamandır böyle bir yönetim anlayışı görmedi. Fotoğraf paylaşacaksanız, montun fiyatını değil; o montun içinde taşıdığı iradeyi ve bu şehir için neyi değiştirdiğini paylaşın.